Kapışın hoşratlar. Gülüşün umarsızlar. Batan bir geminin malları bunlar...
Sevgi zamanlarımdı o benim. En umulmadık anıydı yaşamımın. En olmazları kurdum sayesinde. Hızla geldi bana. Hızla sevdim onu ben. Hızla gitti sonra. Peşinden koşamadım bile. Hızla götürdü ne varsa bize dair. Bir solukta çıktık tüm yokuşları biz. Sonra en tepeye vardık birlikte. Bırakıverdi beni aşağıya düşünmeden...
Ona bir adım kalmıştı oysa. Tüm samanlar ona bir adım kalayı gösteriyordu. Şu ansa zaman sonsuz bir onsuzluk. Kapışın ne varsa şimdi hepiniz. Bırakmayın geride hiç bir şeyimi. Alın götürün benden beni bile. Ama sadece ona dokunmayın. Almayın onu benden. Kimse yapamaz bunu zaten.
Ne varsa aşk adına sevgi adına tüm inançlarımı alın. Bir daha ihtiyacım olmayacak nasılsa onlara. Ha unutmayın yüreğimi de alın. Hangi kırıntıları kaldıysa onunla gitmeyen onları da toplayın. Umutlarımı alın sonra. Gülmeyi onunla öğrenen yüzümün gülüşünü. Bir gül bahçemiz vardı bizim onu da alın...
Şiirlerimi alın sonra. Bir daha asla ona ulaşamayacak dizelerimi. Onu anlatan ve aynamdaki gülüşüne dokunmayın yalnız. Kırık bir hikayeden geriye ne kaldıysa toplayın alın. Ama ona dokunmayın. Zaten dokunamazsınız da. Çünkü o benim... Çünkü ben oyum...
En ıssız adamıyım artık tüm evrenin. Kalabalıklarınızı da götürün yanınızda. En içli şarkılarınızı da söyleyin giderken ki bir seramoni tamamlansın...
Boşluğun tam ortasındayım şimdilerde ben. Tüm çekimleri de alın yanınıza. Yani eeeeeeeeeeeeeyyyyyyyyyy insanlık: Ne varsa alın. Alın ve bitsin... Ama bir tek ona dokunmayın... Zaten dokunamazsınız. Çünkü o benimle geliyor... O benimle gidiyor... O bana gidiyor... O benim...
alıntı
