Karanlığın Gölgesinde Altı Ay

Karanlığın Gölgesinde Altı Ay

Soğuk kutup günlerinden birini yaşıyorduk. Günler sınırlıydı. Herkes yiyecek içecek stoklarını ayarlıyordu. Yakında yaşadığımız bölge altı aylık karanlığa gömülecekti. Altı ay güneş görmeyecek, karanlık bir kasabada yaşamımızı sürdürmeye çalışacaktık. Böyle bir kasabada polis olmak ne kadar zor bilir misiniz? Bugün meslektaşımla son kez gün batımını izliyoruz. Belki de güneşe son kez bakıyoruz. Güneş ışınları şarap kızıllığındaydı. Sonra araçtan bir anons duyuldu. Kasaba da bir olay yaşanmıştı. Son kez güneşe bakma sansımda böylece eriyip gidiyordu. Olay yerine vardığımda herkes dehşet içerisinde çevresine boş gözlerle bakıyordu. Küçük bir kıza araç çarpmıştı. Kızın altın sarısı saçları ala boyanmıştı. Ambulans geldiğinde melek çoktan kanatlarını açıp sonsuza yolculuk etmişti. Güneşe verdiğimiz son kurban belki de karanlığa merhabaydı. Kasaba sakinleri yılın bu zamanında kasabayı terk edip güneye gidelerdi. Kasaba nüfusu büyük oranda azalırdı. Herkes sokaklardaydı. Sevdikleriyle vedalaşıyorlardı. Aslında insanlar karanlıktan değil. Kasabanın lanetinden kaçıyor gibilerdi. Kasabanın dışında bir hayvan mezarlığı vardı. Bu mezarlık çok eski zamanlardan kalmaydı. Ve herkes oranın metafizik bir gücünün olduğuna inanırdı. Hatta işi abartanlarda vardı. O mezarlığa gömülen hayvanın tekrar dirileceğine inanlardan bahsediyorum. Saat ilerlemiş. Midemden gelen gurultular iyiden iyiye artmıştı. Bu kasabanın her şeyi kötü olabilir ama yemekleri harikadır.

Restorana girdiğimde herkesin bir yere odaklandığını fark ettim. Kasabamızın gururu arkeolog Mr. John. Kendisi kasabanın en eski sakinlerindendi. Ayrıca bilgili, kültürlü bir beydi. Dünyanın birçok yerini görmüş. Birçok araştırmalara katılmıştı. Bu çalışmalarını şimdi yeni nesillere aktarıyordu. Özellikle Mısır ve Piramitler hakkında anlattıklarına gerçekten inanamadım. Çok soğuk bir geceydi. Kapıya yakın bir masada oturuyordum. Kapı her açıldığında soğukla tanışmak iştahımı kaçırmıştı. Restorandan çıktığımda tipiyle karşılaştım. Araca bindiğimde bir anons geçtiler. Havaalanına giden yol tipi nedeniyle kapalıydı. Yolda mahsur kalanlar olabilirdi. Ve kontrol edilmesi gerekiyordu. Zor bir yolculuk olacaktı. Yolculuğun ilk dakikaları çok sakindi. Yol kenarında garip cisimler gözüme çarpıyordu. Aslında onların ne olduklarına bakmam gerektiğini biliyordum. Ama ayaklarım gaza daha fazla yükleniyordu. Yüksek bir ses duyuldu. Sonra biranda sarsıldım. Bir kurt olabileceğini düşündüm. Evet, kesinlikle bir kurdu ezmiştim. Aracı durdum. Torpido gözünden feneri aldım. Araçtan indim. Geldiğim yöne doğru ilerlemeye başladım. Karanlığın ortasında elimde fener açık hedeftim. Bu ne kadar mantıklı bilmiyordum. İlerlemeye devam ettim. Gözüme kandamlaları çarptı. Bu izleri takip etmeli miydim? İçimde garip bir his vardı. Sanki çok yakınımda olan biri bir hayalet edasıyla beni izliyordu. Belki de şuan bu halime gülüp eğleniyordu. Sonra bir an arkama bakmam gerektiği hissine kapıldım. Durdum. Silahımın emniyetini kontrol ettim. Sonra iki adım daha attım. Ve arkamı döndüm. Bir anda garip bir üşüme hissettim. Titriyordum. Birden irkildim. Ben ne olduğunu anlamaya çalışırken uzaktan garip bir ses geliyordu. Ama ses giderek şiddetini arttırıyordu. Vücudumdaki üşüme hissi giderek artıyordu. Titremeler giderek sıklaşmıştı. Ses artık çok yakından geliyordu. Birden sıçradım ve kendime geldiğimde kendimi odamda yatağımda buldum. Her şey bir rüyadan ibaret miydi? Buna sevinmeli miyim? Bilmiyorum.